Kornikowate
Kornikowate, korniki (Scolytinae lub inaczej Ipidae) – podrodzina chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych. Na całym świecie znanych jest kilka tysięcy gatunków korników, najwięcej na tropikalnych obszarach Afryki, Ameryki i Azji. Z ok. 4000 gatunków ponad 100 występuje w Polsce. Występują przeważnie na drzewach głównie iglastych i krzewach, rzadko w łodygach lub na korzeniach roślin zielnych. Największym krajowym kornikiem jest bielojad olbrzymi chrząszcz krępy, walcowaty, smolisto-czarny do rdzawobrunatnego, gęsto rdzawo owłosiony, lśniący, którego długość przekraczać może 9 mm, natomiast najdrobniejszy to skrycik najmniejszy barwy białej, z jasno-brunatną głową o długości 0,9-1,2 mm – jest on najmniejszym gatunkiem kornika
Korniki są typowo leśnymi kilkumilimetrowymi chrząszczami. Przedstawiciele rodziny to małe od 0,6 mm do 13 mm owady walcowatego kształtu ciała, koloru brunatnego, szarego lub czarnego. Czułki kończą się zwartą buławką. Korniki żywią się sokiem roślinnym, drewnem lub hodowanym przez siebie grzybem. Większość korników żyje pod korą lub w drewnie różnych drzew, gdzie wygryzają zawiłe systemy chodników. Dorosłe owady żyją pod korą drzew, a beznogie mocno zgięte larwy niszczą łyko, czyli tkankę przewodzącą drzew drążąc w nim chodniki. Po układzie tych chodników można rozpoznać, jakiego gatunku larwy go wydrążyły. Od komory godowej (zwykle w korze, drążona przez samca) samica wygryza chodnik macierzysty (jeden lub kilka), w którego zagłębieniach znosi po jednym jaju. Wyklute larwy drążą dalsze mniejsze chodniki coraz szersze wraz ze wzrostem larw. Na ich końcu tworzą kolebki poczwarkowe, z których wygryzają się na zewnątrz dorosłe korniki.
Zwarta budowa ciała korników świadczy o przystosowaniu do poruszania się w chodnikach wygryzanych w korze, pod korą lub w drewnie. U dorosłych chrząszczy przeważa kolor brunatny lub czarny, pod twardymi pokrywami ukryte są błoniaste skrzydła przeznaczone do aktywnego lotu. Beznogie, krępe larwy są białe z ciemniejszą głową. Nieruchome, białe poczwarki wyglądem nieco przypominają dojrzałe chrząszcze. Dorosłe osobniki wszystkich gatunków korników wgryzają się pod korę lub w drewno, aby złożyć jaja. Podobna budowa a także duża liczebność wielu gatunków sprawia, że są dla przeciętnego człowieka niemożliwe do odróżnienia i jeżeli rozpoznane to określane jako korniki. Te niewielkie owady, trudne do zauważenia nawet przez bystrego obserwatora, odgrywają dużą rolę w ekosystemach leśnych. Niektóre gatunki potrafią swoim żerowaniem niszczyć znaczne obszary drzewostanów oraz mają tendencję do masowego pojawiania się i wyrządzania olbrzymich szkód w drzewostanach
Korniki zaliczane są do jednych z najgroźniejszych szkodników mebli drewnianych. Ofiarą ich padają najczęściej drewniane sprzęty, które przez dłuższy czas stały w źle przewietrzanym pomieszczeniu, często wilgotnym, w sąsiedztwie innych mebli, belek czy podłogi, zaatakowanych już przez korniki. Często bywa tak, że deski, z których wykonano meble, były źle przechowywane i zawierały zarodki szkodników. Zarodki te dopiero w ciepłym pomieszczeniu i sprzyjających warunkach ożywiają się, niszcząc meble od środka.
